home
| Micro Masters Holland |
In Nederland zijn tweemaal een wedstrijd georganiseerd om de jeugd aan te moedigen om met computers te gaan programmeren. Beide wedstrijden zijn georganiseerd door Aspeslagh Communicate. Ikzelf heb meegedaan aan de eerste, heb een finale plaats gehaald. Deze 75 finalisten zijn naar Engeland vertrokken en hebben daar o.a. de RAF bezocht. Mijn finale plaats vernoem ik niet om mijn ego te strelen, meer om te verklaren waarom deze pagina in het museum is opgenomen. Daar ik heel veel bewaard heb (duh dat het verzamelen) kwam ik wat papieren hierover tegen. Deze staan nu on line, hopelijk vind ik de rest ook terug, dan komt het hier ook te staan. Onderstaand een verslag van onze reis naar Engeland, vermoedelijk geschreven door Marc Pothast, ook finalist uit 1985. |
| Micro Masters Holland goes to England |
|
Een afgevaardigde van de EG (Economische Gemeenschap), de heer A. Kirchberger, was zo onder de indruk van de MMH-wedstrijd dat hij tijdens een informeel gesprek met de organisatie, spontaan het genereuse voorstel deed om de hele finaleploeg voor een tripje naar Engeland uit te nodigen. Vandaar dat de 75 computerliefhebbers een tijdje later verrast opkeken toen zij een brief ontvingen waarin hen werd gevraagd of zij voor een reisje Engeland tekenden. Dat deden zij! Slechts een finalist kon om practische redenen niet mee. 13 oktober 1985 was de dag waar de organisatie met het klamme zweet in de handen naar toe leefde. Van hen werd verwacht dat zij 74 wildvreemde jongens van uiteenlopende leeftijd. met z’n zessen eventjes een kleine week door Lincolnshire zouden gidsen. De ontmoeting op het station naast de haven verliep in ieder geval gesmeerd en nadat de enige laatkomer ook was binnen gehaald kon de reis van start gaan. Het woord nachtrust was op die reis niet van toepassing; diegenen die om een uur of drie de bioscoop of nachtclub hadden verlaten om op zoek te gaan naar hun slaapgelegenheden werden aldaar vergaat op urenlange discussies gevoerd in morse door de uiterst gehorige wanden van de vierpersoonshutten. Een en ander leidde er toe dat de heren finalisten zich met van slaap prikkende oogjes om zes uur de volgende ochtend in de ontbijtzaal vervoeg den, Van de boot naar de bus was maar een kleine sprong. Twee bussen met de uiterst toepasselijke naam P.C. Coaches reden, na een klein half uur wachten, voor om ons in gezwinde spoed naar Linco te transporteren. Gezwinde spoed of niet, het was een stevige rit met als tussenstop een miniscuul wegrestaurant alwaar wat zoetigheid en fris kon worden genuttigd. In Lincoln wachtte ons een (karige) lunch in de plaatselijke nederzetting van de Y.M.C.A. gevolgd door een toespraakje van een zekere Mr. Esp, die het, in het kader van de internationale contacten, ook leuk zou vinden om de volgende keer een groepje engelse computeraars naar Nederland te sturen. Hierna maakten wij kennis met Mrs. Hewer die in het verdere verloop van de excursie een belangrijke rol zou gaan spelen als gids en improviserend organisatrice. Zo wist zij onder andere een avondje toneel, dat niet door kon gaan om te zetten ineen avondje film, maar daarover straks meer, Na het bezoekje aan de Y.M.C.A. kregen wij een uitgebreide rondleiding door Lincoin. Historisch gezien is Lincoln interessant omdat er resten van een Romeinse nederzetting in stand worden gehouden, zoals de stadsmuur, Met name de Lincoln Cathedral met al zijn onvolkomendheden en asymmetrische opbouw was een bezienswaardigheid. De enige reden dat men toch begon te gapen tijdens dit culturele hoogstsndje moet dus de enerverende boot- en busreis geweest zijn. Om ons een goede nachtrust in het vooruitzicht te kunnen stellen werden we over verschillende verblijfpunten in Lincoln verdeeld en wel als volgt: 50 jongens en twee ,.reislei ders” in een jeugdhotel en de rest werd verdeeld over vijf .,Guesthousees” in het centrum, De oneerlijke verdeling van de luxe had geen onmiddellijke oorlog tot gevolg omdat de mensen die in het centrum waren ondergebracht tot hun schrik bemerkten dat zij ook in de jeugdherberg moesten dineren”. Na nog wat onplezierige formaliteiten zoals de afwas, te hebben afgehandeld werden we naar het plaatselijke sportcentrum gebracht om daar al zwemmend en rennend van onze laatste energie beroofd te worden. Over de toestanden in de jeugdherberg kan ik niet met kennis van zaken schrijven, maar de douche in het Guesthouse en het heerlijke warme bed garandeerden een gezonde nachtrust. Dinsdagochtend: Een overheerlijk ontbijt (echt engels) en leedvermaak bij het denken aan onze arme vrienden in het jeugdhotel. Deze dag kon in elk opzicht een hoogtepunt genoemd worden. Het eerste punt op de agenda, na van de lange busreis naar Sleaford bekomen te zijn, was een rondleiding door St. Georges School. Het bleek een soort van alles in één school te zijn waar zelfs de vakken koken en metaalbewerking eerlijker over de meisjes en jongens verdeeld bleken te zijn dan de finale van Micro Masters Holland waarin geen enkel meisje zat. Hierna werden wij door twee leerlingen van die school een blokje omgeleid naar het Interfiora hoofd kantoor. dat dus letterlijk vlak om de hoek lag. Interfiora, de organisatie die duizenden orders voor bloemisten over de hele wereld moet verwerken, bleek zeer zwaar geautomatiseerd te zijn, Menwas daar zelf al bezig om nu ook alle aangesloten bloemia ten van een terminal te voorzien. Aanleiding tot verbazing dus, toen wij bemerkten dat ook op dit kantoor nog lopende band werk bestaat, Een klein groepje typistes deden de hele dag niets anders dan geschreven bestellingen in de computer rammen, met als enige afleiding de theepauzes en foto’s van Boy George die zij naast hun toetsenborden hadden geplakt Na van deze verbazing bekomen te zijn werden we teruggevoerd naar de school waar ons een zalige lunch bestaande uit vette frites en allerlei vlees naar keus werd aangeboden. Als tussendoortje werd nog even het County Agricultural College aangedaan waar weliswaar een computerleslokaal was, maar waar verder alleen de geur van het ware landleven kon worden bewonderd, Hierop volgde het ware hoogtepunt van de dag: Een bezoek aan het Royal Air Force College te Cranwejl, De eerste handeling was het fotograferen van alle aanwezigen (voor het archief). Hierna kon de echte rondleiding, die gewoon bestond uit het volgen van een paar lessen in Control-engineering, processorbouw en debugging, beginnen. Flight Control Eng is de titel van de man die belast is met het veiliger, nauwkeuriger. betrouwbaarder en preciezer maken van vliegtuigen en alle electronica daaromheen. Wij kregen een spoedcursus in het ontwerpen van stabiliseringssystemen voor straal jagers. Hiertoe werd ons een professionele Flightsimulator gedemonstreerd waarin alle gegevens zoals vorm, windsnelheid en zwaartepunt van het vliegtuig alsmede alle krachten die op een vliegtuig in volle snelheid werken, konden worden ingevoerd, Enkele jongens mochten even met het apparaat spelen en sloegen prompt te pletter. De volgende les betrof het opsporen van fouten een computer met behulp van de meest uiteenlopende debug-apparatuur, Een verrassing daarbij was dat men hier nog met een 8-bits processor te werk ging omdat het dan voor de leerlingen vertrouwder was. Het volgende uur was prakticum-uur. Met een printje vol AND, ORen NOR poorten en enkele meters snoer werden wij geacht een schakeling te bouwen die de optelling 0 + 1 = 1 kon uitvoeren. Dit slaagde over het algemeen vrij aardig. Na deze lesuren werd ons een blik verschaft op de zeer ouderwetse hoofdcomputer van het opleidingscentrum. Tot leedvermaak van velen bleek het aftandse apparaat nog afgedankte onderdelen te bevatten waardoor het kreng bij erg warm weer zelfs uitviel. Tot slot mocht men nog even experimenteren met een educatief programmaatje dat inzicht trachtte te verschaffen in de werking van een microprocessor. Daar dit voor de meesten niet erg interessant was begon men hier en daar al snel pogingen te doen om het systeem (Main-Frame) binnen te dringen. Met goed gevolg overigens, we werden voorzichtig het gebouw uit geloosd. ‘a Avonds werd er weer gegeten in de jeugdherberg waarna we de laatste film van Clint Eastwood hebben gezien. Woensdag stond geheel in het teken van St, Georges School of liever het aldaar aanwezige Bresly Languages Centre zo genoemd naar ene meneer Bresly die zeer veel geld beschikbaar had gesteld om de school een computercentrum te laten bouwen waar met behulp van computers les werd gegeven. Het hele project was nog maar net voltooid en in feite waren wij een van de eerste grote groepen die intensief van de faciliteiten gebruik konden maken. De wedstrijd die oorspronkelijk was uitge schreven (tussen de finalisten onderling) werd maar door een enkeling opgevolgd daar elke computer in het lokaal op een communicstieaysteem was aangesloten en dat gaf aanleiding tot wild experimenteren totdat het tijd was voor de lunch. ‘s Middags werd nog een bezoekje afgelegd aan Belton House, een zeventiende eeuws landhuis waar de gidsen zich zeer verbaas den over de interesse die ,,those whizkids” toonden voor dit historische monument, Het diner werd die avond voor de verandering gegeven in een hotel (Rodney Hotel) waarde prijzen voor de die dag gehouden wedstrijd werden uitgereikt en waar nog wat speeches en dankwoorden werden afgestoken. Hoewel we de volgende morgen zeer vroeg op zouden moeten staan om de boot te halen, weerhield dat niemand ervan om nog wat pub’s langs te gaan. En ach! Dat vroege opstaan bleek zinloos daar de boot met een stakende laadklep kampte en we zo’n drie uur later vertrokken dan dat we eigenlijk bedoeld hadden. |