Dertien jaar nog maar was Gerben Ritsema uit het Noordgroninger dorp Winsum, toen hij zich opgaf voor de cursus Ambi Ii, een algemene basis cursus informatica. En vijftien was Gerben toen hij het felbegeerde diploma op zak had. Vader Ritsema heeft het voor alle zekerheid nog even bij de Novi nagevraagd en in derdaad: voor zover viel na te gaan is Gerben de jongste gediplomeerde cursist.
“Ik geloof echt dat het wel iets bijzonders is wat mijn zoon heeft gedaan,” zegt vader Ritsema met gepaste trots, “want hij heeft nog niet eens zijn mavo-diploma.”
Gerben is inmiddels zestien. Hij zit in de vierde klas van de christelijke mavo in Winsum. Zijn examenpakket be vat uiteraard wiskunde, na tuurkunde en scheikunde. Maar dat Gerben nu zo’n kei van een leerling is, nee. Hoe komt het dan dat hij al op zo jeugdige leeftijd een getalen teerde computeraar is? Waarschijnlijk heeft het iets te maken met het oude spreekwoord van de ‘apple’ die niet ver van de stam valt. Want Gerbens vader blijkt le raar informatica te zijn aan een meao in Groningen. De heer Ritsema is ook mede- organisator geweest van de in voering van het informatica- vak op de vaderlandse meao’s.
Gerbens belangstelling voor computers werd gewekt toen hij samen met zijn vader de Teleac-cursus Microprocessors 2 ging volgen. “Ik was toen vooral geïnteresseerd in het programmwen,” zegt de heer Ritsema, “want dat was een manco in mijn kennis.” ‘‘Ik geloof dat ik toen elf jaar was,’’ zegt Gerben. ‘‘Eerst keek ik met mijn vader mee uit nieuwsgierigheid, maar ik begon het al gauw hartstikke interessant te vinden. En op een gegeven moment ben ik het huiswerk gaan doen dat bij de cursus hoorde.” ‘‘Bij die cursus kreeg je een Exidy Sorcerer, die we nog steeds hebben. Daar ben ik zelf een beetje mee aan het klungelen gegaan. Dus in de praktijk brengen wat je via die cursus had geleerd. Zelf programmaatjes maken. Niet van die moeilijke dingen hoor, want ik zat toen nog op
de lagere school, dus van wis kunde wist ik nog helemaal niks. Later, toen ik op de ma vo zat, ben ik wat grotere dingen gaan doen. Ik heb bij voorbeeld een heel stage- programma gemaakt voor mijn vader, compleet met een adressenbestand van deelne mende bedrijven en organisa ties, een leerlingenbestand en de mogelijkheid tot muteren en sorteren.’’
Een beetje primitief was het in die beginperiode wel, vindt Gerben. “Diskettes waren er toen geloof ik nog niet. Dus heb ik eerst programma’s op cassettebandjes gemaakt. La ter heb ik die op diskette ge zet toen de meao van mijn vader dezelfde computer kreeg als die wij thuis hadden.” Gerben zocht zo veel mogelijk contact met andere liefheb bers, deed een beetje aan ze maar kwam er toch niet ver genoeg mee. “Ik voelde steeds meer dat ik te weinig achtergrondkennis had over hoe computers zijn opgebouwd en wat je er eigenlijk allemaal mee kunt doen. Mijn vader zei tegen me: wat zonde dat je op die manier niks met je kennis van het programmeren kunt doen. Je bent veel te eenzijdig bezig. Nou, daarom heb ik me maar opgegeven voor Ambi I1. En dat ik met mijn dertien jaar nog een beetje jong was, ach, daar dacht ik toen niet zo aan.” Omdat er in de buurt van Winsum — een dikke vijftien kilometer ten noorden van de stad Groningen — geen opleidingsmogelijkheden waren, heeft Gerben de Ambi I1-cursus helemaal schriftelijk gedaan. “Ik heb als eindcijfer precies een zes gehaald. Niet erg hoog,” zegt de jonge Gro ninger nuchter, “maar wel voldoende.”
Wie zich eenmaal op het pad der kennis heeft begeven, wil steeds meer weten. Zo ook de jonge Ritsema. Na Ambi I1 gaf hij zich op voor de Teleac-cursus T5 Pascal. Een beetje te hoog gegrepen, geeft hij eerlijk toe: “Ik ben gezakt. Het was echt te moeilijk voor me. Ik begreep soms de vraagstelling niet goed. Ik geloof dat het kwam doordat mijn wiskunde-ondergrond niet voldoende ontwikkeld was. Je moet minstens op
havo-5-niveau zitten. Dat zat ik dus niet, vandaar dat ik vrijstelling heb gekregen. Want ik had gezegd dat ik I1 wel gehaald had. Nou, het is dus niet gelukt, maar daar lig ik niet wakker van. Ik ben op dit moment bezig om T 5 Pascal te herhalen, ik wil dat examen beslist nog eens over doen. Maar eerst het eindexa men van de mavo.” Vader Ritsema knikt instemmend. Zonder dat mavo-diploma zit een goede vervolgopleiding er immers niet in, Gerben Ritsenia is van plan straks naar de mts te gaan. Het liefst naar de afdeling elektrotechniek, want dan krijgt hij weer volop met zijn grote liefde, de computer, te maken. “Op de mts hoop ik wat meer kennis over de hard ware op te steken,” zegt hij.
Vanwaar die bijzondere aan trekkingskracht van de computer op de zestienjarige Ritsema? Na een lange, pijnzen de stilte en een duwtje in de rug van pa, zegt Gerben:
‘‘Het is, geloof ik, een soort verslaving geworden om problemen op te lossen. Een uitdaging om een probleemstelling klaar te krijgen. Dat is het wel zo ongeveer.” De computer blijkt niet Oer bens enige hobby. Hij verzamelt ook nog met veel en thousiasme postzegels, munten en langspeelp van Abba. In de plaatselijke bibliotheek is Gerben regelmatig te vinden; hij neemt er zijn vakliteratuur door. “Op computer- gebied hebben ze nog niet zo veel,’’ vertelt hij. ‘‘Het is niet om u een plezier te doen, maar het enige blad dat onze bibliotheek heeft, is Personal Computer Magazine. Verder lees ik thuis natuurlijk de bladen die mijn vader krijgt. Een regionale krant had de euvele moed te schrijven dat veel jongeren met de Donald Duck naar bed gaan, maar dat Gerben Ritsema een computertijdschrift naast zijn bed heeft liggen. Daar heeft Gerben zich een beetje aangestoord. Klopt het dan niet wat die krant heeft geschreven? “Jawel, maar de mensen denken nu dat ik mij alleen maar voor computers interesseer. En er gaan soms dagen voorbij dat ik er helemaal niet aan kom.” *
|
